امروز یکشنبه 10 فروردین 1399
asemanesarayan.cloob24.com
    0

    روز پنجشنبه اول سپتامبر 2016 سایه‌ای وسیع آسمان بامداد را تاریک خواهد کرد و حلقه‌ای سوزان از آتش برفراز آفریقا طلوع خواهد کرد.

    براساس گزارش بیزینس‌اینسایدر، خورشید‌گرفتگی زمانی رخ می‌دهد که ماه کامل میان زمین و خورشید روی یک خط مستقیم قرار می‌گیرد و مانع از رسیدن نور خورشید به زمین شده و سایه آن روی زمین می‌افتد. در خورشید‌گرفتگی کامل مسیر ماه آن را دقیقا در برابر خورشید قرار می‌دهد و تمامی نور خورشید را مسدود می‌کند و تنها حلقه‌ای کم نور از کرونای خورشیدی در آسمان دیده می‌شود.

    خورشید‌گرفتگی‌ حلقوی همان خورشید‌گرفتگی‌ کامل است با کمی تفاوت. در یک خورشید‌گرفتگی حلقوی ماه مستقیم در برابر خورشید قرار می‌گیرد اما از آنجایی که مدار ماه بیضوی است، فاصله‌آن تا خورشید به اندازه‌ای نیست که بتواند کل نور خورشید را مسدود کند. از این رو ماه کوچک در مرکز خورشید قرار می‌گیرد و حلقه‌ای خیره‌کننده و آتشین از خورشید از روی زمین قابل مشاهده باقی می‌ماند که به حلقه آتش مشهور است.

    روز پنجشنبه اول سپتامبر 2016 چنین رویدادی رخ خواهد داد،‌خورشید‌گرفتگی حلقوی که برای 10 دقیقه روی خطی بسیار باریک از قاره آفریقا قابل مشاهده خواهد بود. پس از این گرفت حلقوی، خورشید‌گرفتگی حلقوی بعدی در 26 فوریه سال 2017 رخ خواهد داد که از آمریکای جنوبی قابل مشاهده خواهد بود و در 21 آگوست 2017 نیز باید در انتظار خورشید‌"رفتگی کامل در آمریکا بود که برای اولین‌بار طی 40 سال گذشته از کل آمریکا قابل مشاهده است.

    گرفت روز پنجشنبه از یک سوی قاره آفریقا آغاز شده و در سوی دیگر در سواحل ماداگاسکار پایان خواهد گرفت. اما علاقمندان در نقاط دیگر جهان که امکان حضور در آفریقا را ندارند می‌توانند این رویداد خیره‌کننده را از طریق وب‌سایت رصد‌خانه SLOOH مشاهده کنند. در این وب‌سایت گرفت حلقوی خورشید از بیشترین زاویه‌های ممکن و در زمان حقیقی به نمایش در خواهد آمد.

    تنها ساکنان گابون، جمهوری کنگو، جمهوری دموکراتیک کنگو، تانزانیا،‌موزامبیک و ماداگاسکار قادر خواهند بود این رویداد را از نزدیک مشاهده کنند. این رویداد از 9:08 دقیقه بامداد به وقت محلی آفریقا آغاز می‌شود و برای 10 دقیقه ادامه خواهد داشت.

    در چنین شرایطی بدترین ابزاری که می‌توان از آن برای دیدن کسوف استفاده کرد چشم غیرمسلح است. حتی با وجود اینکه ماه بیشترین بخش نور خورشید را مسدود می‌کند، حلقه آتش هنوز حجم زیادی از تشعشعات مخرب را به سوی چشم انسان شلیک می‌کند. حتی یک درصد از نور خورشید به اندازه‌ای شدید هست که بتواند شبکیه چشم انسان را از بین ببرد.

    برای جلوگیری از چنین آسیب‌هایی تماشاچیان خورشید‌گرفتگی حتما باید عینک‌های محافظ مخصوص به چشم بزنند یا آن را به صورت غیرمستقیم تماشا کنند.

    0

    اخترشناسان از دریافت سیگنال رادیویی که ظاهرا از ستاره‌ای به نام HD164595 در فاصله 94 سال نوری از زمین در صورت فلکی هرکول ساطع شده‌است، شگفت‌زده‌ شده‌اند.

    براساس گزارش اسپیس، گروهی بین‌المللی از محققان از ردیابی سیگنالی مرموز در مسیر ستاره HD164595 خبر داده‌اند، سیگنالی که سال گذشته توسط تلسکوپی روسی به نام RATAN-600 ردیابی شده‌است.

    به گفته پل گیلستر نویسنده و محقق، کسی ادعای آن را ندارد که این سیگنال از سوی تمدن‌های فرازمینی ارسال شده‌است،‌اما به اندازه‌ای محرک بوده‌است که دانشمندان درخواست رصد دائمی منشا ارسال این سیگنال را داده‌اند. کاشفان این سیگنال از پروژه جستجو برای هوش فرازمینی، SETI درخواست کرده‌اند تا ستاره منشا را مورد بررسی طولانی و دقیق قرار دهد.

    ست شوستاک یکی از اخترشناسان ارشد پروژه SETI اعلام کرد این موسسه پس از شنیدن خبر ردیابی سیگنال مرموز، منشا این سیگنال را با کمک مجموعه تلسکوپ الن،‌ATA مورد بررسی قرار داده و هیچ مورد عجیبی مشاهده نکرد.

    شوستاک و گیلستر یافته‌های خود را برای کلودیو ماکونه اخترشناس ایتالیایی که با تلسکوپ RATAN-600 همکاری دارد ارسال کردند. قرار است اطلاعات این دو محقق در نشست بین‌المللی نجوم در مکزیک به نمایش درآیند. براساس این گزارش‌ها، یکی از دلایل عجیب بودن سیگنال دریافتی این است که HD 164595 ستاره‌ای کاملا شبیه به خورشید است، با این تفاوت که یک درصد درخشان‌تر است. این ستاره 4.5 میلیارد سال سن دارد،‌دمایی مشابه خورشید داشته و حتی ترکیبات عناصر موجود در آن نیز با خورشید یکسان است.

    اخترشناسان حتی سیاره‌ای شبیه به نپتون را در مدار دوردست این ستاره یافته‌اند که HD 164595 b نام دارد و گیلستر احتمال می‌دهد سیاره‌های دیگری با ابعاد کوچکتر و بدنه سنگی در مدار این ستاره وجود داشته باشند که هنوز شکار تلسکوپ‌های زمینی نشده‌اند.

    سیگنال دریافتی از این ستاره طول موجی برابر 2.7 سانتیمتر داشته و فرکانس آن 11 گیگاهرتز است که آن را به سیگنالی با فرکانس بالا تبدیل می‌کند که تفاوت زیادی با سیگنال تلویزیون‌های دیجیتال ندارد. به گفته شوستاک با واقعی فرض کردن این پدیده،‌سیگنال باید بسیار قدرتمند بوده باشد که توانسته خود را تا زمین برساند. اگر مستقیما زمین را هدف گرفته باشد،‌ برای رسیدن سیگنال به زمین به 50 تریلیون وات انرژی نیاز است، یعنی حجم انرژی مورد نیاز برای ارسال این سیگنال کمی بیشتر از نیمی از انرژی مصرفی کل بشر در یک ثانیه است.

    از سویی دیگر اگر سیگنال در تمامی جهات پخش شده باشد، انرژی مورد نیاز آن برای رسیدن به زمین چندین برابر شده و به 100 میلیارد میلیارد خواهد رسید، یعنی 100 میلیون برابر بیشتر از انرژی مورد نیاز سیگنالی که زمین را هدف گرفته‌است.

    با این همه کسی باور ندارد این سیگنال از سوی بیگانه‌های فضایی باشد. علاوه براینکه هنوز برسر صحت این سیگنال تردید‌هایی وجود دارد زیرا محققانی که آن را کشف کردند یک سال پس از کشف خبر ردیابی آن را منتشر کردند و این به آن معنی است که اخترشناسان روس درباره درست یا نادرست بودن ردیابی سیگنال اطمینان نداشته‌اند. از سویی دیگر RATAN-600 رادیوتلسکوپی است که دارای نوعی آستیگماتیسم یا دوبینی است، از این رو توانایی تعیین دقیق منشا سیگنال را ندارد.

    SETI قصد دارد باری دیگر برای یافتن نشانه ای از این سیگنال ستاره HD 164595 را هدف بگیرد. با این همه این احتمال وجود دارد که سیگنال ردیابی شده اثر جانبی بزرگنمایی گرانشی باشد؛ پدیده‌ای که زمانی رخ می‌دهد که یک جرم بزرگ مانند یک ستاه بافت فضا-زمان را به اندازه‌ای دچار انحنا می‌کند که می‌تواند سیگنالی که در پس این بافت قرار دارد را جمع‌آوری، متمرکز و بزرگنمایی کرده و به سوی زمین بتاباند.

    0

    به لطف تمامی آلودگی‌های پلاستیکی و آزمایش‌های اتمی، انسان دوران 12000 ساله زمین‌شناسی هولوسن را به پایان رسانده و دوران زمین شناسی جدیدی به نام آنتروپوسن را آغاز کرده‌است.

    براساس گزارش گاردین، گروهی بین‌المللی از محققان به کنگره بین‌المللی زمین‌شناسی در کیپ‌تاون آفریقای جنوبی توصیه کردند آغاز دوران زمین‌شناسی آنتروپوسین را رسما اعلام کند، با توجه به این نکته که این دوران از سال 1950 آغاز شده‌است، دورانی که آزمایش‌های اتمی لایه‌ای جدید از مواد رادیواکتیو را روی سطح زمین ایجاد کرد. البته موارددیگری از قبیل آلودگی پلاستیکی، دوده‌های ناشی از نیروگاه‌ها، بتن، و حتی استخوان‌های به جا مانده از تکثیر جهانی طیور در آغاز این دوران جدید تاثیرگذار بوده‌اند.

    گروهی 35 نفره از متخصصان که خود را گروه محققان آنتروپوسین معرفی می‌کنند، درباره پایان بخشیدن به دوره هولوسن و اعلام آغاز دوره آنتروپوسن رای دادند: 30 رای موافق، سه رای مخالف. (دو نفر نیز غایب بودند)

    به گفته یان زالاسیویچ زمین شناس دانشگاه لیسستر در بریتانیا نکته مهم درباره آنتروپوسن این است که این دوران خط سیر متفاوتی را برای سیستم زمین درنظر می‌گیرد که انسان نیز در آن نقش دارد. در صورتی که آغاز دوران آنتروپوسن تایید شود،‌ به آن معنی خواهد بود که بیشتر ما در این دوران زمین‌شناسی زندگی کرده‌ایم بدون اینکه از آغاز آن باخبر بوده‌باشیم.

    به گفته متخصصان دوران کنونی،هولوسن دورانی 12000 ساله از شرایط جوی پایدار پس از آخرین عصر یخبندان است که طی آن تمدن‌های انسانی توسعه یافتند. اما شتاب بالای گسترش آلودگی‌های کربنی از اواسط قرن بیستم و افزایش سطح آب دریاها، انقراض‌های کلی گونه‌ها و تحول بافت زمین به واسطه جنگل‌زدایی و توسعه‌های شهری، نشانه‌های پایان این دوران زمین‌شناسی هستند. به بیانی دیگر زمین به اندازه‌ای دچار تغییر و تحول شده‌است که دوران هولوسن باید جای خود را به آنتروپوسن بدهد.

    به گفته کریس راپلی زمین‌شناس کالج لندن،‌ دوران آنتروپوسن نشانگر دورانی جدید است که مجموع فعالیت‌های انسانی در آن بر مکانیزم سیاره‌ای اثرگذار است. از آنجایی که زمین سیستم پشتیبان حیات بشر به شمار می‌رود،‌ اکنون همه انسان ها خدمه یک سفینه فضایی به بزرگی زمین به حساب می‌آیند که بر عملکرد این سفینه اثرگذارند. این یعنی بشر در دوران آنتروپوسن درحال بازی با آتش است و هر رفتار بدون فکر و بی‌ملاحظه‌ای می‌تواند عواقب جبران‌ناپذیری از خود به جا بگذارد.

    برای تعریف یک دوره جدید زمین‌شناسی باید نشانه‌ای جهانی وجود داشته‌باشد که آیندگان بتوانند از بقایای آن آغاز آن دوره را تشخیص دهند،‌برای مثال انقراض دایناسورها درحدود 66 میلیون سال پیش در پایان دوره کرتاسه به واسطه نشان طلایی رسوبات ایریدیوم فلزی در سرتاسر جهان تعریف می‌شود که به واسطه برخورد یک سیارک با زمین ایجاد شده‌است.

    نشان طلایی دروه آنتروپوسن به احتمال زیاد عناصر رادیو‌اکتیوی هستند که در اثر انفجار بمب‌های اتمی به اتمسفر زمین رفته و به تدریج روی زمین نشست کرده‌اند. به گفته دانشمندان این مواد قوی‌ترین نشانگرهای آغاز دوران جدید آنتروپوسن هستند اما نشانه‌های دیگری نیز وجود دارند برای مثال آلودگی‌های کربنی شدید ناشی از نیروگاه‌ها،‌آلودگی‌های ذرات پلاستیکی، آلومینیومی و بتنی، وجود مقادیر زیادی فسفر و نیتروژن در خاک به واسطه استفاده از کودها، فراوانی استخوان مرغ به دلیل صنعتی شدن تولید گوشت مرغ در سرتاسر زمین که احتمالا فسیل‌های دوران بعدی زمین‌شناسی را تشکیل می‌دهند و آغاز دوران ششم انقراض گونه‌ها در تاریخ 700 میلیون ساله حیات روی زمین.

    اکنون دانشمندان باید برسر تعیین نشانه طلایی آغاز این دوران تحقیقات خود را آغاز کنند و همچنین منطقه جغرافیایی آغاز این دوران جدید زمین‌شناسی را نیز مشخص سازند.

    0

    زمان مقارنه ماه و خورشید، ساعت 13 و 35 دقیقه روز پنج شنبه 11 شهریور 95 مطابق با 29 ذیقعده 1437 هجری قمری بود که با توجه به وضعیت پارامترهای رویت پذیری هلال ماه، رویت این هلال با چشم غیر مسلح در شامگاه جمعه 12 شهریور 95 مطابق با 30 ذیقعده 1437 وجود داشت. هرچند که پوشش زیاد غبار در افق غربی مانع رویت هلال شد و هلال ماه رویت نگردید.

     

    0
    ناسا تصاویر خیره‌کننده جدیدی را با وضوح و کیفیت بالا از سیاره مشتری منتشر کرد که به تازگی توسط کاوشگر جونو به ثبت رسیده‌اند.

    براساس گزارش BBC، در این تصویر ابرهای مارپیچی گازی در دو قطب سیاره غول‌پیکر مشتری دیده می‌شوند، منظره‌ای که در ماموریت‌های پیشین با چنین جزئیاتی مشاهده نشده‌بود.

    جونو این تصاویر را هفته گذشته و با اجرای اولین پرواز نزدیک‌گذرش از کنار سیاره از زمان رسیدن به مدار مشتری، ثبت کرده‌است. این نزدیک‌گذر در ارتفاع 2400 کیلومتری از اتمسفر مشتری رخ داده‌است. 6 مگابایت از داده‌های ارسال شده به زمین هنوز در دست تجزیه و تحلیل قرار دارند اما اسکات بولتون محقق ارشد پروژه جونو می‌گوید در همین اطلاعات موجود نیز پدیده‌هایی جدیدی کشف شده‌اند.

    به گفته بولتون این اولین چشم‌انداز از قطب شمال مشتری است و به هیچ‌چیزی که تاکنون دیده‌ یا شناخته شده شباهتی ندارد. این بخش از سیاره آبی‌تر از دیگر بخش‌ها است و طوفان‌های زیادی در آن وجود دارد. همچنین هیچ نشانه‌ای از نوارهای عرضی در این تصویر دیده نمی‌شود، به بیانی دیگر این تصویر را به سختی می‌توان به سیاره مشتری که تاکنون شناخته شده‌است،‌نسبت داد.

    دوربین فروسرخ JIRAM کاوشگر جونو نیز چشم‌اندازی بی‌نظیر را از شفق‌ جنوبی سیاره مشتری ثبت کرده‌است، تصاویری که تلسکوپ‌های زمینی تاکنون قادر به مشاهده آنها نبوده‌اند. همچنین آزمونگر رادیو پلاسما یا Wave جونو نیز از کولاکی از ذرات درحرکت در میدان مغناطیسی قدرتمند این سیاره عکسبرداری کرده‌است.

    جونو در تاریخ پنجم جولای 2016 پس از سفری پنج ساله و 2.8 میلیارد کیلومتری از زمین، در میدان گرانشی مشتری قفل شد و با استفاده از نیروی کنترل شده رانش موتور خود توانست در مدار بیضوی بزرگ سیاره قرار گیرد.

    هدف جونو یافتن توضیحاتی برای منشا و تکامل سیاره‌های بزرگ سامانه خورشیدی است تا بتواند اسرار آن را کشف کند. تجهیزات حسگر از راه دور این فضاپیما لایه‌های مختلف اتمسفر این سیاره را مورد مطالعه قرار خواهند داد و دما،‌حرکت و دیگر ویژگی‌های آن را بررسی خواهند‌کرد.

    جونو درحال حاضر در مداری 53 روزه از مشتری در چرخش است و نزدیک‌گذر بعدی آن از کنار سیاره در 19 اکتبر رخ خواهد‌داد، زمانی که موتورهای جونو برای رسیدن به مدار 14 روزه مشتری باری دیگر روشن خواهند‌شد. این وضعیت تا فوریه سال 2018 ادامه پیدا خواهد کرد، و در آن تاریخ جونو دستورالعمل مورد نیاز برای شیرجه در میان اتمسفر مشتری را دریافت خواهد‌کرد. با این همه دانشمندان امیدوارند تا پیش از رسیدن به این مرحله، اطلاعات ارزشمند و زیادی از این سیاره عظیم به دست آورند تا با کمک آنها بتوانند به پرسش‌های موجود درباره مشتری پاسخ دهند.

    0

    پیشرفت در مطالعه و پژوهش روی سیاره کوتوله سرس شواهد بیشتری از وجود یخ روی سطح این سیاره در اختیار دانشمندان قرار داده‌است.

    براساس گزارش گیزمگ، دانشمندان ناسا برای اولین‌بار شواهدی قاطع مبنی بر وجود شکلی مرموز از آتشفشانی یخی روی سطح سیاره‌ای کوتوله به نام سرس واقع در کمربند سیارکی به دست آورده‌اند.

    در دهه 1800 سرس به عنوان سیاره‌ای کوچک شناخته می‌شد،‌اما یک قرن بعد دانشمندان به تفاوت ساختار میان سیارک‌ها و سیاره‌های واقعی پی بردند و پس از 5 دهه سرس از مقام سیاره‌ای به سیارکی تنزل رتبه یافت. اما در سال 2006 سرس باری دیگر دچار تغییر در دسته‌بندی نجومی شد و در نهایت به عنوان سیاره کوتوله معرفی شد، یعنی نه کاملا سیاره بود و نه کاملا یک سیارک.

    سرس اکنون با وسعتی حدود 964 کیلومتر یکی از کوچکترین سیاره‌های کوتوله در سامانه خورشیدی به شمار می‌رود. اما این موضوع نتوانسته سرس را از خودنمایی و خبرسازی دور نگه‌دارد زیرا لکه‌های سفیدی که در سطح این سیاره کوتوله مشاهده می‌شوند،‌همواره برای دانشمندان در حد معما باقی مانده‌بود.

    دانشمندان به تازگی دریافته‌اند یکی از این لکه‌های سفید آتشفشانی یخی به نام آهونا مونز است که آب شور و گرم به بیرون فوران می‌کند. دانشمندان ناسا در مقاله‌ای که به تازگی در نشریه ساینس منتشر کرده‌اند ادعا کرده‌اند که این کوه یخی مهم‌ترین سند از وجود آتشفشان‌های یخی روی سرس است. دانشمندان این اطلاعات را از کاوشگر داون به دست آورده‌اند که برای تحقیق به کمربند سیارکی فرستاده‌‌اند.

    آتشفشان آهونا مونز کوهی هرمی و غول‌آسا است که ارتفاعی برابر 3962 متر دارد و وسعت دامنه آن 17.7 کیلومتر محاسبه شده‌است، یعنی نیمی از وسعت دامنه کوه اورست.این درحالی است که چنین کوهی روی سیاره‌ای قرار گرفته که وسعت آن بیشتر از ایالت تگزاس نیست و همین موضوع دانشمندان را در شگفتی فروبرده‌است که چگونه کوهی به این عظمت روی سیاره‌ای کوتوله ایجاد شده‌است.

    نکته جالب توجه دیگر درباره این کوه یخی سن آن است زیرا این کوه چند میلیون ساله نسبت به سن آتشفشان‌های مریخ و ماه بسیار جوان به حساب می‌آید. عجیب‌تر از ابعاد و سن،‌موادی است که این آْتشفشان از آن ساخته شده‌است، یخ. دانشمندان از گذشته نسبت به وجود آتشفشان‌های یخی روی پلوتو،‌سرس و حتی قمر تیتان مشکوک بوده‌اند،‌اما کوه آهونا مونز اولین مدرک وجود چنین آتشفشان‌هایی در جهان به شمار می‌رود.

    این آتشفشان‌ها به جای آتش ترکیبی از آب و نمک را به بیرون فوران می‌کنند و در سرس، پس از فوران این مایع منجمد شده و گنبدی یخی روی کوه ایجاد کرده‌است و همین یکی از اصلی‌ترین نشانه‌های یخی بودن این آتشفشان است.

    به گفته دانشمندان تنها فرایندی که ممکن است به ساخته شدن چنین کوهی منجر شود فعالیت‌های آتشفشانی است. محققان پس از مطالعه مدل‌های سه‌بعدی این کوه ساختار آن را با دیگر آتشفشان‌ها مقایسه کردند و دریافتند ساختار آن شباهت زیادی به آتشفشان‌های زمین، ماه و مریخ دارد.

    دانشمندان امیدوارند بررسی‌های بیشتر کاوشگر داون از سیاره کوتوله سرس بتواند اطلاعات بیشتری درباره روند تکامل این سیاره در اختیار آنها قرار دهد.

    0

    پیش از آنکه ناسا انسان را به ماه بفرستد،برای آزمایش لباس‌های فضانوردی مورد استفاده در ماموریت‌های آپولو از یک روبات انسان‌نما استفاده کرد و اکنون پس از 50 سال این روبات به حراج گذاشته شده‌است.

    براساس گزارش اسپیس، پس از گذشته سال‌ها قرار است این روبات در حراجی آنلاینی 10 روزه به فروش برسد. این حراجی از 15 سپتامبر آغاز خواهد شد.  به گفته مدیر حراجی RR تنها دو نمونه از این روبات‌ها ساخته شده‌است که یکی از آنها در اختیار پایگاه هوایی اسمیتسونیان است.

     

    روبات

    پروژه آدمک مفصل‌دار متحرک از 22 می 1963 تا 31 جولای 1965 توسط موسسه پژوهشی شیکاگو اجرا شد و در نتیجه این دو روبات ساخته شدند که از توانایی نمایش دادن 35 حرکت انسانی برخوردار بودند. این روبات به حسگرهایی مجهز بود که هریک به مفاصلی وصل بودند تا فشاری که لباس فضایی به بدن وارد می‌آورد را محاسبه کنند. از این روبات برای جمع‌آوری داده‌های کمی با هدف بهبود لباس‌های فضایی استفاده می‌شد. البته به شرطی که به لباس آسیبی وارد نمی‌آورد.

    حرکت این آدمک روباتیک به واسطه دیسک‌های هیدرولیکی میسر بود که نیروی آنها توسط روغنی تامین می‌شد که در میان سیستمی از لوله‌های پلاستیکی در جربان بود و از آنجایی که مفاصل روبات حرکت می‌کرد،‌این لوله‌های نایلونی تحت فشار قرار می‌گرفتند و روغن از آنها نشت می‌کرد. از این رو این روبات‌ها هرگز مورد استفاده قرار نگرفتند زیرا ارزش لباس‌های فضایی بیشتر از این بود که آدمکی فلزی آن را تخریب کند. با اینکه راه‌حل‌های مختلفی برای رفع این مشکل ارائه شد،‌اما هیچ‌یک مورد استفاده قرار نگرفت و ناسا این پروژه را تعطیل کرد.

    این روبات 104 کیلوگرمی که از قدی قابل تنظیم برخوردار است، از بدنه‌ای آلومینیومی برخوردار است که سر از جنس فایبرگلاس روی آن قرار گرفته‌است. روبات به حراج گذاشته‌شده یک ساعد و مچ ندارد،‌دچار سائیدگی و آسیب‌های متعدد شده و سیم‌کشی آن نیز آسیب دیده‌است. قیمت اولیه این روبات از جانب حراجی 80 هزار دلار تعیین شده‌است.

    0

    اولین کاوشگر شکارچی سیارکی ناسا در مسیر تعقیب سیارکی بزرگ،‌سیاه و کشف نشده قرار گرفته‌است تا بتواند از روی این سیارک نمونه‌هایی را به زمین بازگرداند.

    براساس گزارش تلگراف، این نمونه‌های کنده شده از سطح سیارک بنو می‌تواند نشانه‌هایی از منشا حیات روی زمین و دیگر نقاط سامانه خورشیدی را در اختیار دانشمندان قرار دهد.

    پرتاب کاوشگر اوسیریس-رکس، روباتی کاوشگر که به یک پرنده با بال‌های خورشیدی شباهت دارد، با حضور هزاران نفر انجام گرفت و این کاوشگر با کمک یک راکت اطلس V به فضا پرتاب شد.

    این کاوشگر تا پیش از پایان سال 2023 برای رسیدن به سیارک و بازگشتن به زمین مسافتی در حدود 6 میلیارد و 400 میلیون کیلومتر را خواهد پیمود. رسیدن اوسیریس رکس به سیارک بنو که در مداری وسیع‌تر از مدار زمین به دور خورشید در حرکت است،‌دو سال به طول خواهد انجامید. پس از آن کاوشگر وارد مدار سیارک شده و به جستجوی منطقه‌ای مناسب برای نمونه‌برداری خواهد پرداخت.

    ناسا پیش از این به دنبال غبار ستاره‌های دنباله‌دار و ذرات بادهای خورشیدی رفته‌است،‌ اما تاکنون هیچ تکه‌ای از یک سیارک را به زمین نیاورده‌است،‌از این رو گفته می‌شود این ماموریت پس از ماموریت آپولو بزرگترین سفر کیهانی باشد.

    گفته می‌شود سیارک بنو، سیارکی مدور به وسعت 500 متر و ارتفاعی بیش از ارتفاع ساختمان امپایر استیت در نیویورک، دارای کربنی باستانی با قدمت بیش از 4.5 میلیارد سال است، یعنی دورانی که سامانه خورشیدی شکل گرفته‌است،‌از این رو بنو یک کپسول زمان است که داده‌های علمی زیادی را در خود حفظ کرده‌است.

    به گفته محققان در این ماموریت اکتشافات غیرمنتظره‌ای رخ خواهد داد. دانشمندان همچنین این پروژه می‌تواند به اکتشاف‌ معدن در سیارک‌ها کمک کرده و روزی زمین را از برخورد یک سیارک مرگبار نجات دهد.

    اگرچه ژاپنی‌ها پیش از این به تعقیب یک سیارک پرداخته و از روی آن نمونه‌برداری کرده‌اند، اما قرار است در ماموریت اوسیریس-رکس مقدار قابل توجهی از خاک و سنگ سیارک،‌نزدیک به 60 گرم، به زمین بازگردانده شود. این کاوشگر قرار است مانند یک مرغ مگس‌خوار به سیارک بنو نزدیک شده و در اطراف آن پرواز کند و همزمان بازوی مکانیکی و سه متری این کاوشگر برای چند ثانیه با سطح سیارک تماس برقرار کرده و نمونه‌برداری را انجام می‌دهد.

    موتورهای کاوشگر سطح سیارک را با گاز نیتروژن هدف می گیرند تا خاک سیارک بلند شود و سپس بازوی مکانیکی این خاک را به درون خواهد مکید. این عمل تا پیش از تمام شدن گاز نیتروژن سه بار تکرار خواهد‌شد. دانشمندان این عملیات لمس کوتاه و ترک کردن سیارک را به‌خاطر افزایش موفقیت عملیات جایگزین فرود کامل روی سیارک کرده‌اند زیرا باوجود اینکه سیارک بنو مدت‌ها است که از روی زمین تحت نظر است،‌اما کسی نمی‌داند کاوشگر روی سطح این سیارک با چه پدیده‌ای مواجه خواهد‌شد.

    پس از نمونه‌برداری، مخزن حاوی نمونه‌ها با چتر نجات به زمین بازخواهد گشت درحالی‌که فضاپیمای مادر در مدار سیارک باقی خواهد ماند. هزینه این ماموریت 800 میلیون دلار تخمین زده شده‌است.

    سیارک بنو هر 6 سال یکبار به زمین نزدیک می‌شود و ممکن است 150 سال دیگر با زمین برخورد کند که احتمال این برخورد کمتر از یک درصد است. البته در اثر چنین برخوردی زمین نابود نخواهد شد و تنها حفره‌ای بزرگ روی آن به جا خواهد ماند.

    0

    کاوشگر کنجکاوی ناسا که درحال تجسس در بخش‌های کم‌ارتفاع کوه شارپ در مریخ است، مجموعه‌ای از تصاویر رنگی با وضوحی بالا را به زمین ارسال کرده‌است که دیدگاهی بی‌سابقه را از سازند‌های سنگی در این سیاره در اختیار دانشمندان قرار می‌دهد.

    براساس گزارش اسپیس،‌ اولین چیزی که در این تصاویر چشم را خیره می‌سازد شباهت بی‌اندازه آن به زمین است و همین موضوع دانشمندان را هیجان‌زده ساخته‌است.

    این تصاویر در تاریخ هشتم سپتامبر در منطقه موری در دامنه‌های کم‌ارتفاع کوه شارپ ثبت شده‌اند، کوهی که قله مرکزی حفره‌ای به نام حفره گیل در مریخ به شمار می‌رود.

    این کوه که اولین بار در دهه 1970 کشف شد، به تپه‌ای غول‌پیکر از لایه های رسوبی فرسایشی شباهت دارد که در ارتفاع 5.5 کیلومتری از سطح دره قرار گرفته‌است. هنوز مشخص نیست منشا لایه‌های سازنده این کوه چیست اما تخمین زده شده است که شکل‌گیری این کوه دو میلیارد سال طول کشیده‌است.

    منطقه موری نیز از تختال‌ها (تپه‌ای با سطح فوقانی مسطح)و تخت‌تپه‌ها(تپه‌ای وسیع و منفرد با قله مسطح و دامنه پرشیب)و تل‌ها تشکیل شده‌است که به فلات‌های کوچک سنگی شباهت دارند که از دامنه کوه رشد کرده‌اند. این سازه‌ها چند میلیون سال پیش تحت تاثیر شرایط اقلیمی و فرسایش ایجاد شده‌اند، سازه‌هایی مرتفع، با قله‌ای مسطح و لبه‌های پرشیب‌ هستند که از تپه‌های بزرگتر ایجاد شده‌اند.

    تنها تفاوت میان این سازه‌ها در مریخ و زمین در ابعاد آنها است. بسیاری از زمین‌شناسان می‌گویند یک تختال طولی بیشتر از وسعتش دارد و یک تخت‌تپهوسیع‌تر است و ارتفاع آن نسبت به وسعتش کمتر است.  گفته می‌شود سازه‌های منطقه موری بقایای فرسایشی ماسه‌سنگ‌های باستانی مریخی هستند و اکنون تصاویر به دست آمده از کنجکاوی دیدگاهی بی‌سابقه را از این سازه‌ها و لایه‌ها در اختیار دانشمندان قرار داده‌است.

    کنجکاوی درحدود یک ماه است که مشغول بررسی منطقه موری در کوه شارپ است و اکنون خود را برای رفتن به ارتفاعات بیشتر کوه آماده می‌کند، اما پیش از آن باید در جنوبی‌ترین بخش‌های منطقه عملیات حفاری انجام دهد.

    به گفته ناسا تیم علمی کنجکاوی قصد دارد در آینده‌ای نزدیک چندین تصویر ترکیبی رنگی را از تمامی تصاویری که کنجکاوی به زمین ارسال کرده ایجاد کند.

    تصاویر دیگر را در ادامه مطلب ببینید.